Ζυγούρι με φασολάκια, παϊδάκια προβατίνας και μια πίτα-εργόχειρο στο ¨ΔΙΠΟΡΤΟ¨ του Κρυονερίου Κορινθίας που κάνει το γύρω του κόσμου

Τα πιο ωραία του μήνα:
Τι δοκίμασε και ξεχώρισε η ομάδα του Γαστρονόμου τον Απρίλιο;

Μερικές από τις πιο νόστιμες στιγμές του μήνα που πέρασε, στην Αθήνα και αλλού.

Πολλά νόστιμα φάγαμε τον Απρίλιο και εντός και εκτός
–μια που η άνοιξη ευνοεί τα σούρτα φέρτα– των πυλών.
Εδώ μαζέψαμε μερικά μόνο.
Αλλά γεμίζουν το άλμπουμ του μήνα που μας πέρασε εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές.
Είναι ένα κι ένα:
ποντιακές πίτες περέκ για πρωινό σε ένα πολύ χαριτωμένο μαγαζί
στην Πλατεία Μερκούρη στα Πετράλωνα,
τηγανητές αγκινάρες και άγρια χορταράκια για την όρεξη
πριν την ψαροφαγία σε ένα εστιατόριο στα Ιλίσια
και σε ένα άλλο στη Μεσσηνία,
χειροποίητα προζυμένια bao buns με παστιτσάδα
και sando με σουτζουκάκια στην Κέρκυρα,
ζυγούρι με φασολάκια, παϊδάκια προβατίνας
και μια πίτα-εργόχειρο στο Κρυονέρι Κορινθίας…

Στο Δίπορτο του Κρυονερίου της Κορινθίας

Το Κρυονέρι είναι μια αετοφωλιά, ένα αγροτικό κεφαλοχώρι,
740 μέτρα πάνω από το Κιάτο και τη θάλασσα.
Χωμένο μέσα στην πλούσια φύση, με θέα στον Κορινθιακό κόλπο,
βγάζει ωραιότατες σταφίδες, καλό λάδι και φρούτα ορεινά.
Δεν είναι τουριστικός προορισμός, ούτε καν πέρασμα,
παρόλο που ο δρόμος που περνάει μέσα από το χωριό οδηγεί στη Λίμνη Στυμφαλία.
Γύρω του, η κοιλάδα της Λέχοβας,
τα αμπελοτόπια και το ελατοδάσος συνθέτουν ένα μαγικό τοπίο,
ένα παραμύθι που σε καταπίνει όπως το διασχίζεις.
Στην άκρη του χωριού λειτουργεί από το 2008 η ταβέρνα της οικογένειας Μυλωνά.
Φιλόξενοι και φιλότιμοι, δουλεύουν το μαγαζί τους ολοχρονίς,
φροντίζουν και ταΐζουν το χωριό, τους μόνιμους και τους επισκέπτες του,
κι ό,τι κάνουν εμπεριέχει νοιάξιμο και μεράκι.

Ο Παναγιώτης, ένας χαρούμενος άνθρωπος με μάτια γελαστά,
είναι δοσμένος στην οικογενειακή επιχείρηση, και μεταξύ πολλών άλλων,
είναι αυτός που αναλαμβάνει να ψήνει τα κρεατικά,
και εκείνος που έχει μεριμνήσει για τη wine list του μαγαζιού,
μικρή μα περιεκτική και καλόγουστη,
με ωραίες προτάσεις κρασιών από την ευρύτερη Πελοπόννησο.

 

Ο πατέρας του, ο Βαγγέλης, είναι ο κουβαλητής.
Θα φέρει από τα χωράφια του τα ζαρζαβατικά,
θα βγει να μαζέψει άγρια χόρτα, σπαράγγια, βολβούς,
βότανα κι ό,τι άλλο βρεθεί να τρυγήσει στο διάβα του.

Η ηρωίδα όμως του μαγαζιού, η κυρία Χρυσάνθη,
η μάνα· στα χέρια της υμνείται η πρώτη ύλη και μετουσιώνεται σε τροφή.
Οι μπάμιες της είναι σκέτη μνήμη,
το ζυγούρι με φασολάκια ένα μελωμένο φαγάκι-φόρος τιμής
στον πλούτο της ελληνικής κουζίνας,
τα γαρδουμπάκια της συμμαγειρεύονται στο ταψί με κάτι πατάτες φούρνου του ονείρου,
γλυκές και ξινές μαζί, ποτισμένες με νόστιμα ζουμιά, αξέχαστες.
Αλλά κι αυτή η πίτα της, εργόχειρο αληθινό:
γεμισμένη με σπανάκια, άνηθους, μυρώνια, λάπατα, ραδίκια,
και τα φύλλα σεντονάκια από ύφασμα ακριβό, μεταξένιο, μαστιχωτό και τραγανό.

Ο Παναγιώτης ανάβει κάρβουνα καθημερινά (εκτός Δευτέρας).
Έψησε υποδειγματικά παϊδάκια προβατίνας, μοσχαρίσια μπριζόλα και συκώτι μοσχαρίσιο,
όλα από κρέατα ορεινής Κορινθίας, και ύστερα ήρθε κι έκατσε μαζί μας.
Σέρβιρε στα ποτήρια μας τον Μαρμαριά του Τσέλεπου, ένα ρουαγιάλ Chardonnay,
από εκείνα τα παλιά, γενναιόδωρα κρασιά, που πια στη μόδα δεν είναι,
αλλά είναι πάντα στην καρδιά μας. Νικολέτα Μακρυωνίτου

Αμφιθέατρο Κρυονερίου, Κρυονέρι Κορινθίας, Τ/27420-51.198

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ: