Έφυγε από από τη ζωή ένας ακόμα σπουδαίος ηθοποιός μας, ο Χρήστος Πολίτης.
Ένας ηθοποιός με διακριτική γοητεία, θεατρική παιδεία
και ξεχωριστό αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Η Φίνος Φιλμ σηματοδοτεί την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση,
με έναν μικρό ρόλο στην ταινία “Η Λεωφόρος του Μίσους” το 1968,
ενώ την επόμενη κιόλας χρονιά κέρδισε
το βραβείο Α’ Ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
για την ερμηνεία του στην ταινία “Το Κορίτσι του 17”.
Ξεχωριστός για εμάς ήταν και ο ρόλος του στον “Αστερισμό της Παρθένου” (1973)
δίπλα στη Ζωή Λάσκαρη, όπου το ταλέντο και η στόφα πρωταγωνιστή ήταν πάντα παρούσα.
Ευρύτερα αγαπήθηκε από το τηλεοπτικό κοινό μέσα από δημοφιλείς σειρές,
με πιο εμβληματικό τον ρόλο του Γιάγκου Δράκου στη “Λάμψη”,
που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή.
Διαφημιστείτε στην πιο Πολυσύχναστη Ιστοσελίδα της Κορινθίας!
Διαφημιστείτε στην πιο Πολυσύχναστη Ιστοσελίδα της Κορινθίας!
Καλό ταξίδι σε έναν καλλιτέχνη που έζησε με αξιοπρέπεια,
εντός κι εκτός σκηνής.
Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του.
Ο Χρήστος Πιατουλάκης (Ηράκλειο, 27 Δεκεμβρίου 1942 – Αθήνα, 5 Ιανουαρίου 2026),
γνωστός καλλιτεχνικά με το ψευδώνυμο Χρήστος Πολίτης,
ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1942 στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου και μεγάλωσε,
με καταγωγή από το χωριό Καβούσι Ρεθύμνης.
Ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965).[2]
Εργάστηκε στο θέατρο από το 1966 έως το 1998,
συμμετέχοντας σε πάνω από 45 θεατρικές παραγωγές, και στον κινηματογράφο,
από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες.
Στη τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005,
πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές,
με πιο γνωστή τη σειρά Λάμψη του Νίκου Φώσκολου.
Ασχολήθηκε και με την πολιτική.
Συμμετείχε ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης
για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.[3]
Το 1998 εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου[4],
θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Απεβίωσε στις 5 Ιανουαρίου 2026, σε ηλικία 83 ετών.[5]
Θέατρο
Πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο των Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου,
στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966)
και ακολούθησε ο θίασος Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου
στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968[6]) και Τσάι και συμπάθεια (1969)[7]
ενώ συνεργάστηκε με το θίασο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο[8].
Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο
εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε αρχαία τραγωδία,
στα έργα Χοηφόροι – Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη.
Με αυτές τις παραστάσεις συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990),
που είχε στόχο την θεατρική αποκέντρωση, με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και από το 1982,
με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα.
Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου,
ανεβάζοντας έργα των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς,
Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά.
Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα,
σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον.[9]
Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου ολοκληρώθηκε το 1990,
με τη διάλυση του ομώνυμου θιάσου.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο,
συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους,
όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης,
ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός,
το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά..
Μετά την αποχώρηση του από το Απλό Θέατρο,
συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986,
στο πλάι του Αλέξη Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή
και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή.
Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε,
υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Κινηματογράφος
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με έναν πολύ μικρό ρόλο το 1968,
στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους
και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών[10].
Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης,
για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17[11][12].
Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις.
Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής,
συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου.
Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία
με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975)
και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977).[13]
Τη δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα.
Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η Λάμψη,[14]
συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”,
ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005.
Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές
για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Τη δεκαετία του 1990 υπήρξε για δύο χρόνια δάσκαλος στη Δραματική Σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη.
